Miranda. Kreacja tytułowej bohaterki powieści warszawskiego poety w wielu miejscach daje okazję do odczytania jej w kontekście jej literackich pierwowzorów. Miranda to u Langego medium. Pochodzi ze Szkocji (właściwie nazywała się Ketty Douglas) i podobnie jak jej szekspirowska imienniczka, zostaje skazana na wygnanie.
Damajanti (Damayanti). Kiedy Jan rozbija się na nieznanej wyspie, spotyka i z wzajemnością zakochuje się w Damajanti, która przypomina widmo materializowane przez Mirandę. Mitologiczną Damajanti z Damajanti Langego łączy z kolei motyw tragicznego romansu, który ma podłoże w kwestiach metafizycznych. Bohaterka eposu poślubia imperatora Nalę, czemu przeciwni są bogowie; w efekcie Kali sprowadza na nich ubóstwo, a następnie rozdziela. Damajanti Langego poświęca się w ofierze, ponieważ miłość do zwykłego człowieka jest przeciwna zasadzie doskonalenia się duchowego.
Lenora. Widmo Lenora jest zaś w Mirandzie (podobnie jak u Poego) zarazem symbolem kobiecości, jak i sygnałem idealnego świata i miłości platonicznej.