Miranda stanowi wyraz deterministycznych czy wręcz fatalistycznych poglądów autora na los ludzki. Nie zadowalając się jednak z góry przyjętym założeniem, Lange, w myśl filozofii indyjskiej, stara się uchwycić balans pomiędzy intelektem a intuicją, mistycyzmem a scjentyzmem. Zdaniem poety idealne społeczeństwo nie jest kwestią systemu, ale stopnia rozwoju duchowego człowieka oraz jego równowagi między kulturą a naturą. Odpowiedni poziom pozostaje jednak nieosiągalny w ramach danej społeczności, co wynika z faktu licznych ograniczeń natury biologicznej tkwiących w naturze człowieka. Jak pisał autor w późniejszym omówieniu Mirandy, „dopóki człowiek jest półczłowiekiem [wyraźna inspiracja nietzscheanizmem], jak to mamy po dzień dzisiejszy, dopóty nie nadejdzie regnum humanumRegnum humanum – łac. „królestwo człowiecze”; w opozycji do civitas Dei, „królestwo boże”.”. Istnieje jednak możliwość dalszych kierunków ewolucyjnego rozwoju człowieka. „Potrzebna jest przemiana dwoista człowieka: przemiana psychologiczna (tj.