W 1939 uzyskał stopień doktora nauk medycznych na podstawie pracy o zastosowaniu w znieczuleniu barbituranów dożylnych (ewipanu).
Zmobilizowany we wrześniu 1939 w stopniu podporucznika, służył jako lekarz garnizonowy w jednostce artylerii w Grodnie; trafił do niewoli radzieckiej, zbiegł w trakcie transportu i przedostał się do Warszawy, gdzie powrócił do pracy w szpitalu św. Łazarza. Opiekował się m.in. rannymi powstańcami w 1944. Po upadku powstania zatrzymany przez Niemców w obozie przejściowym „Wola”, zbiegł i do końca okupacji pracował jako lekarz w Piotrkowie Trybunalskim i okolicy.
W lutym 1945 powrócił do Warszawy i podjął pracę na oddziale chirurgicznym Szpitala Wolskiego pod kierunkiem Leona Manteuffla. Szpital ten przekształcono w 1950 w Instytut Gruźlicy i Chorób Płuc. Justyna współpracował również jako urolog z przychodnią przy ul. Działdowskiej.