Ductia – termin z zakresu średniowiecznej muzyki świeckiej, odnoszący się do dwóch związanych z tańcem form: wokalnej cantilena ductia i instrumentalnej ductia. Obie opisał Johannes de Grocheo w traktacie Ars musice, dotyczącym praktyki muzycznej Paryża pod koniec XIII wieku.
Grocheo scharakteryzował formę wokalną jako lekką, o szybko wznoszącej się i opadającej melodii. Według jego opisu wykonywali ją młodzi mężczyźni i dziewczęta podczas caroles, czyli zbiorowych tańców w kole lub szeregu; jako przykład przytoczył pieśń „Chi encor querez amoretes”. Przypisywał jej także działanie moralne: miała odwracać młodzież od próżności i przeciwdziałać namiętności miłosnej. Instrumentalną ductię definiował jako melodię bez słów, mierzoną za pomocą percussio; uderzenia miały wyznaczać jej przebieg i ruch tancerza oraz pobudzać do tańca. Jej części nazywał puncta (lp. punctum). Każde punctum składało się z dwóch członów o podobnym początku, lecz odmiennych zakończeniach: otwartym (apertum) i zamkniętym (clausum). Według traktatu ductia miała trzy puncta, chociaż występowały również odmiany czteroczęściowe. Dla porównania instrumentalny stantipes miał sześć albo siedem puncta i był pozbawiony percussio właściwej ductii.