W niewielkiej części oddziaływań uwolnione elektrony mają jednak dostatecznie dużą prędkość, by przebyć w ośrodku znaczną drogę, zanim same utracą uzyskaną energię na wzbudzenia i jonizację kolejnych atomów.
Obserwacja Elektrony delta obserwowano początkowo badając tory cząstek alfa zarejestrowane np. w komorze Wilsona lub emulsji jądrowej. Były one widoczne jako krótkie odgałęzienia od głównego śladu cząstki alfa. Nazwano te odgałęzienia promieniowaniem δ, ponieważ δ była kolejną, "wolną" literą alfabetu greckiego po α, β i γ, którymi nazwano różne rodzaje promieniowania jądrowego.
Bardzo efektownie można obserwować elektrony delta powstające w oddziaływaniach z materią wysokoenergetycznych cząstek produkowanych w akceleratorach, przy pomocy detektorów śladowych (np. komory pęcherzykowej) umieszczonych w silnym polu magnetycznym. Ślady elektronów delta widoczne są jako charakterystyczne koła i spirale towarzyszące niemal prostoliniowym śladom cząstek wysokiej energii.
Kategoria:Fizyka jądrowa Kategoria:Fizyka cząstek elementarnych