Życie prywatne Podczas wydarzeń, które doprowadziły do wojny domowej, żona Aidida Khadiga Gurhan starała się o azyl w Kanadzie w 1989 r., przeprowadzając się tam z czwórką dzieci. Wkrótce potem, lokalne media stwierdziły, że wróciła do Somalii na pięć miesięcy, przy jednoczesnym otrzymywaniu świadczeń socjalnych. Gurhan przyznała w wywiadzie do otrzymywania świadczeń oraz do wyjazdu do Somalii na przełomie 1991. Jednakże później ujawniła, że przyznano jej status emigranta w czerwcu 1991 r. i tym samym przyznano jej prawo do legalnego pobytu w Kanadzie. Dodatkowo, w styczniu tego samego roku został obalony rywal Aidida, Prezydent Barre. Zapewniając tym samym Gurhan pięciomiesięczną podróż, co w zasadzie nie osłabiło roszczeń o status uchodźcy, zainicjowanych w 1989 roku. Oficjalne badania kanadyjskich urzędników imigracyjnych w sprawie zarzutów wobec Gurhan wykazały, że uzyskała ona dokumenty za pomocą normalnych procesów prawnych.
Syn generała Aidida, Hussein Mohamed Farrah, wyemigrował do Stanów Zjednoczonych, mając 17 lat.