Najczęściej spotykany jest w instytucjach kulturalnych, gdzie pod jednym szyldem działają artyści, z których co prawda jeden jest szefem, ale tylko formalnie, nie mając żadnego wpływu na działalność pozostałych.
Kultura Dionizosa nie ma struktury, graficznie można przedstawić ją następująco:
center|150px|Kultura Dionizosa
Cechy kultury Dionizosa Kontrolą u Dionizosa jest zewnętrzna kontrola efektu. W ten sposób oceniana jest praca, np. kontrolą działalności zespołu artystycznego są opinie widzów, popularność, frekwencja na koncertach.
Słowem kluczowym jest wolność.
Zobacz też kultura organizacyjna
Bibliografia Charles Handy: Understanding Organizations, Penguin, London 1976
Kategoria:Zarządzanie