W kolejnych sezonach Kanadyjczyk łącznie jeszcze pięciokrotnie stawał na podium, za każdym razem na trzecim miejscu: 29 grudnia 1995 roku w Bormio, 2 marca 1997 roku w Kvitfjell, 17 grudnia 1999 roku w Val Gardena i 15 stycznia 2000 roku w Wengen w zjeździe oraz 25 stycznia 1998 roku w Kitzbühel w kombinacji. Najlepsze wyniki osiągnął w sezonie 1993/1994, kiedy to zajął 23. miejsce w klasyfikacji generalnej i siódme w klasyfikacji zjazdu. Był też między innymi piąty w klasyfikacji kombinacji w sezonie 1997/1998.
W 1991 roku wystąpił na mistrzostwach świata w Saalbach-Hinterglemm, gdzie zajął dziewiąte miejsce w kombinacji. Nie wziął jednak udziału w rozgrywanych rok później igrzyskach olimpijskich w Albertville, bowiem na kilka dni przed imprezą odniósł kontuzję w Val d’Isère, zrywając więzadła w prawym kolanieTHE OLYMPICS: WINTER GAMES AT ALBERTVILLE: Kitt Tries to Go Up the Ladder in Downhill . Podczas mistrzostw świata w Morioce w 1993 roku zajął 26. miejsce w zjeździe. Największy sukces w karierze osiągnął na igrzyskach olimpijskich w Lillehammer w 1994 roku, gdzie bieg zjazdowy ukończył na trzecim miejscu. W zawodach tych wyprzedzili go jedynie Tommy Moe z USA oraz Norweg Kjetil André Aamodt. Startował tam także w supergigancie i kombinacji, jednak nie ukończył obu zawodów.