Historia bojowa Pojazd zaczął zastępować modele 3-osiowe w batalionach rozpoznawczych w 1938 roku. Używany był powszechnie w Wehrmachcie przez cały okres II wojny światowej.
O żywotności jego konstrukcji może świadczyć fakt, że w czasie II bitwy pod El Alamein (i odwrotu do Marsa el Brega) stracono tylko 4 z 15 jednostek, podczas gdy przetrwało tylko 64 z 283 czołgów niemieckich.
Wersje rozwojowe thumb|left|Sd.Kfz. 263 Panzerfunkwagen
Sd.Kfz. 232 Schwerer Panzerspähwagen (8-Rad) (Fu) – wersja radiokomunikacyjna, wyposażona w 100 W radiostację Fu 11 SE 100 i antenę ramową zamontowaną na dachu (podobnie jak Sd.Kfz. 232). Wysokość pojazdu wzrosła do 290 cm, a masa do 8,5 ton. Sd.Kfz. 233 Schwerer Panzerspähwagen 75mm – wersja z krótkolufową armatą 7,5 cm KwK 37 L/24 (podobną zastosowano w czołgu PzKpfw IV) zamiast 2 cm działka. Masa pojazdu wzrosła do 8,58 ton. Sd.Kfz. 263 Panzerfunkwagen (8-Rad) – rozwinięcie konstrukcyjne wersji radiokomunikacyjnej z dodatkowym miejscem dla 5 członka załogi – radiooperatora i dodatkową radiostacją.