W latach 1918–1920 służył jako organista w kościele w Ławaryszkach koło Wilna, a następnie w kościele św. Jana Chrzciciela i św. Jana Apostoła i Ewangelisty w Wilnie. Prowadził pracę kulturalno-oświatową wśród chłopów, organizował białoruskie występy teatralne, podejmował wysiłki na rzecz otwierania białoruskich szkół. Występował w obronie białoruskiej mniejszości narodowej w Polsce w relacjach z Kościołem katolickim i osadnikami z zachodniej części Polski. W 1928 roku, na trzecim zjeździe Białoruskiej Chrześcijańskiej Demokracji (BChD) oraz powtórnie w 1931 roku, na czwartym zjeździe, wybierany był na stanowisko sekretarza Prezydium Komitetu Centralnego tej partii. Był jednym z inicjatorów reorganizacji BChD w Białoruskie Zjednoczenie Ludowe. Po reorganizacji 26 stycznia 1936 roku objął funkcję przewodniczącego Prezydium Komitetu Centralnego nowego ugrupowania. Przyczynił się też do rozłamu w jego szeregach. W 1934 roku i pod koniec lat 30. był przewodniczącym Białoruskiego Komitetu Narodowego w Wilnie.