Antoni Komendo-Borowski (ur. 6 czerwca 1912 w Białymstoku, zm. 12 maja 1984 w Bradford) – polski piłkarz występujący na pozycji pomocnika lub napastnika, reprezentant Polski, żołnierz Polskich Sił Zbrojnych.
Życiorys Antoni Komendo-Borowski syn Ewy Stefanii i Michała był absolwentem gimnazjum, a następnie urzędnikiem instytucji wojskowych. Miał czterech braci: Władysława, Kazimierza, Jana i Józefa.
Swoją karierę napastnika rozpoczął w wojskowym klubie 42 Pułku Piechoty, od 1932 roku występującego pod nazwą Jagiellonia Białystok, a od lipca 1933 do wybuchu wojny reprezentował barwy Pogoni Lwów. W Jagiellonii Białystok grał z bratem Józefem, który był bramkarzem.
Był uczestnikiem kampanii wrześniowej, po której dostał się do obozu jenieckiego na Węgrzech. Tam zaczął grać w obozowej drużynie piłkarskiej – Junaku Drohobycz.
W 1944 roku uczestniczył w bitwie o Monte Cassino, w której został ranny. Był podporucznikiem w 1 Batalionie Strzelców Karpackich.
Reprezentacja Zanotował jeden występ w reprezentacji Polski.