Mimo wysiłków admirała Siergieja Gorszkowa, flota radziecka wciąż odgrywała w tym czasie jeszcze rolę drugoplanową, podrzędną wobec radzieckiej armii oraz strategicznych lądowych wojsk rakietowych. Toteż — nie licząc floty podwodnej — rozwój radzieckiej marynarki wojennej następował powoli i czasami niepewnie, co było rezultatem ograniczonego wsparcia politycznego w łonie Biura Politycznego partii komunistycznej.
We wczesnych latach 70. marynarka radziecka sformułowała jednak wymagania dla dużego lotniskowca o napędzie konwencjonalnym, a w 1973 roku wyznaczono biuro konstrukcyjne, które opracować miało konstrukcję okrętu projektu 1153 OriołS. Bałakin, W. Zabłocki, Sowietskije..., s. 153–154.. Wstępne wersje projektu nowego okrętu o wyporności 75 000 — 80 000 ton przewidywały jednak napęd jądrowy i wyposażenie jednostki w cztery katapulty parowe. Okręt w tej konfiguracji mógł pomieścić grupę lotniczą złożoną z co najmniej 70 samolotów: myśliwskich i uderzeniowych, samolotów ZOP i wczesnego ostrzegania. Do czerwca 1974 roku koncepcja uległa zmianie — wyporność zmniejszono do 60 000 ton, i przy zachowaniu wciąż napędu nuklearnego, zmniejszono wielkość pokładowej grupy lotniczej do 60 maszyn.