Uporczywe przywiązanie do grzechu jest jednoznaczne z odrzuceniem podpowiedzi Dostrajacza, a zatem i z odrzuceniem Woli Bożej, a w rezultacie prowadzi do zaprzestania istnienia osoby. „Księga Urantii” nie propaguje koncepcji Piekła ani ziemskiej reinkarnacjireinkarnacja.
W przeciwieństwie do klasycznych chrześcijańskich poglądów na niebo, piekło (i czyściec) Księga Urantii zawiera odmienne idee wiecznego życia. Warunkiem zyskania życia wiecznego jest dążenie do czynienia woli Bożej, do kochania Boga i bliźnich śmiertelników. Książka uznaje ludzkie życie na Ziemi za „krótki i intensywny sprawdzian”; życie wieczne jest zwykłą kontynuacją nauki, rozpoczętej w ciele materialnym. Po śmierci człowiek budzi się w odmiennym świecie i w odmiennej formie, częściowo duchowej, częściowo materialnej, zwanej morontią. Kontynuuje życie w tej formie, kształtuje charakter oraz wzbogaca swą wiedzę. Człowiek przechodzi wiele materialno-duchowych światów nauczania, gdyż „cały wszechświat jest jedną wielką szkołą”, i stopniowo staje się coraz bardziej duchowy. Potem staje przed obliczem Stwórcy, Ojca Uniwersalnego w Raju.