W latach 1327–1329 król Czech – Jan Luksemburski zmusił do złożenia hołdu lennego większość książąt śląskich. Bolko II początkowo opierał się naleganiom czeskim, lecz uległ ostatecznie 1336 r., składając hołd lenny królowi Czech. Od tego momentu aż po 1742 r. księstwo ziębickie oraz cały Śląsk znajdowało się przy koronie czeskiej. Piastowskie księstwo ziębickie, istniało jeszcze do 1428 r. do czasu śmierci ostatniego Piasta ziębickiego – Jana ziębickiego, który poległ w bitwie z husytami pod Starym Wielisławiem.
Po wojnie obszar księstwa włączono do posiadłości koronnych i utworzono ziębicki dystrykt miejski. W 1454 r. Władysław Pogrobowiec przekazał księstwo namiestnikowi i wielkorządcy królestwa czeskiego Jerzemu z Podiebradów. W 1455 roku od cesarza Fryderyka III Habsburga Jerzy z Podiebradów uzyskał nadanie księstwa ziębickiego jako lenno dla swoich synów. Od 1455 roku aż do 1569 roku księstwo było własnością Podiebradów (jedynie z niewielką przerwą, gdy w latach 1480–1489 Maciej Korwin podporządkował sobie księstwo wraz z innymi księstwami śląskimi). Książę Karol I z rodu Podiebradów w 1524 roku obrał Ząbkowice Śląskie za swoją siedzibę i rozpoczął budowę rezydencji – pierwszego renesansowego zamku na Śląsku. Od tego czasu Ząbkowice stały się stolicą księstwa ziębickiego i siedzibą władzy administracyjnej i sądowniczej.