Starzec wiosenny (Senecio vernalis) – gatunek rośliny z rodziny astrowatych. Pochodzi z zachodniej Azji i południowo-wschodniej Europy. Do Polski został zawleczony w wieku XVIII–XIX i obecnie występuje niemal w całej Polsce.
Rozmieszczenie geograficzne Gatunek pierwotnie występował w południowo-wschodniej Europie i południowo-zachodniej Azji. Rośnie od Francji na zachodzie po Ural na wschodzie. W Azji rośnie na Bliskim Wschodzie, w rejonie Kaukazu, po Kazachstan. Obecny jest też w Egipcie. Jako introdukowany rośnie w północnej Europie, na Sachalinie i w Ekwadorze.
W Polsce jest pospolity na niżu, w górach tylko w niższych położeniach, na nielicznych stanowiskach. Ma status kenofita we florze Polski. Jako gatunek obcy dla gatunków rodzimych stanowi niewielkie zagrożenie, jednak na obszarach chronionych powinien być zwalczany.
Morfologia thumb|left|180px|Pokrój left|180px|thumb|Kwiatostany thumb|left|180px|Fragment pędu Pokrój Roślina zielna osiągająca zazwyczaj od 20 do 65 cm, rzadko do 80 cm. Za młodu pajęczynowato owłosiona, z czasem łysiejąca. Łodyga Wzniesiona, w górze zwykle rozgałęziona, rzadziej też od dołu, delikatnie żeberkowana. Liście Równomiernie rozmieszczone wzdłuż łodygi. Liście odziomkowe na ogonkach, o blaszce zatokowo pierzasto-dzielnej i ząbkowanym brzegu łatek.