Wołodymyr Omeljanowycz Szczygielski, pseud. „Burłaka” (; ur. 18 sierpnia 1920 we Lwowie, zm. 7 kwietnia 1949 w Rzeszowie) – ukraiński dowódca wojskowy, porucznik UPA, za przestępstwa popełnione na terenie Polski skazany na karę śmierci.
Życiorys thumb|right Uczęszczał do gimnazjum we Lwowie, w VI klasie porzucił naukę z powodów materialnych, pracował jako sprzedawca. W 1938 walczył w obronie Ukrainy Karpackiej, następnie przedarł się do Rumunii. W 1939 został przerzucony do Niemiec na szkolenie dywersyjne Abwehry. W 1940 przerzucony na teren ZSRR, przekazywał stamtąd informacje wywiadowcze. W drugiej połowie 1941 został komendantem posterunku pomocniczej policji ukraińskiej w Wojtkowej, później również w Kuźminie, Jaworniku Ruskim i Medyce.
Przez kilka dni dowodził kureniem utworzonym z 3 sotni składających się z byłych policjantów ukraińskich. Kureń pod jego osobistym dowództwem wziął udział 6 sierpnia 1944 w rozstrzelaniu 42 Polaków w Baligrodzie.
W okolicy Radziejowej kureń „Burłaki” zaatakował sowieckich partyzantów. Rosjanie odparli atak Ukraińców. Sześciu banderowców zostało zabitych, reszta się rozpierzchła. Upowcy z kurenia „Burłaki” zebrali się ponownie w Żernicy Wyżnej. Tutaj 8 sierpnia kureń przeformowano, a dowództwo powierzono Wasylowi Mizernemu ps. „Ren”.