thumb|300px|List Neacșu – najstarszy zabytek rumuńskiego piśmiennictwa Literatura rumuńska – termin obejmujący teksty pisane i mówione w języku rumuńskim, tworzone przez rumuńskich pisarzy w kraju i za granicą. Dzieje literatury rumuńskiej obejmują także piśmiennictwo religijne i świeckie (głównie kroniki), tworzone w języku cerkiewnosłowiańskim, który był językiem urzędowym i literackim księstw rumuńskich w średniowieczu.
Najstarsze teksty pisane w języku rumuńskim pochodzą z XVI wieku. Z czasów wcześniejszych znane są zapisy pojedynczych słów, nazw osobowych i miejscowych, wplatane do tekstów pisanych w innych językach. Do przełomu XVIII i XIX wieku podstawowym alfabetem używanym do zapisu języka rumuńskiego była rumuńska cyrylica, którą po roku 1862 zastąpił alfabet rumuński.
Początki literatury rumuńskiej Literatura rumuńska początkowo pozostawała pod wpływem kultury bizantyjskiej oraz cerkiewnosłowiańskiej tradycji piśmienniczej. Najstarsze zabytki pisane z terenów rumuńskich pisane były w języku cerkiewnosłowiańskim, który pełnił w księstwach rumuńskich funkcję języka literackiego i liturgicznego.