Litewski Front Aktywistów (lit. Lietuvių aktyvistų frontas, LAF) – litewskie ugrupowanie polityczne na emigracji w Niemczech istniejące w latach 1940–1941.
Po zajęciu Litwy przez wojska sowieckie w połowie czerwca 1940 r. litewscy działacze polityczni ratowali się ucieczką za granicę, w tym w części do Niemiec. 17 listopada powstał w Berlinie Litewski Front Aktywistów, na czele którego stanął były ambasador Litwy w Rzeszy Kazys Škirpa. W skład Frontu weszli przedstawiciele większości litewskich partii politycznych, od lewicowych po prawicowe. Celem LAF było wyzwolenie Litwy i odbudowanie jej niepodległości. Konspiracyjne struktury powstały też w kilku litewskich miejscowościach. Dość szybko kierownictwo LAF opanowali zwolennicy przekształcenia przyszłej Litwy na wzór faszystowski, chociaż przez cały okres jego działalności toczyły się spory między reprezentantami różnych rozwiązań. Front patronował rozwijającej się na Litwie konspiracji, przygotowując na stosowną chwilę wybuch powstania narodowego. Stał się centralnym ośrodkiem koordynującym dla innych konspiracyjnych organizacji działających w okupowanym kraju, jak Żelazny Wilk, czy Litewska Armia Wolności. Za najlepszy moment rozpoczęcia ogólnonarodowego zrywu uznano planowany niemiecki atak na ZSRR, kiedy obie strony będą zajęte walką ze sobą.