Paleobiologia thumb|Prosaurolophus maximus, czaszka Jako hadrozaur, prozaurolof był dużym roślinożercą o czaszce skomplikowanej budowy, umożliwiającej miażdżące ruchy przypominające żucie. Jego baterie policzkowe zawierały setki zębów, zastępowanych w sposób ciągły. Tylko nielicznych z nich dinozaur kiedykolwiek użył. Zwierzę zrywało pokarm roślinny swym szerokim dziobem, po czym umieszczało w strukturach przypominających policzki. Żywiło się roślinami na wysokości od poziomu gruntu do około czterech metrów. Jak inne kaczodziobe, Prosaurolophus mógł poruszać się na dwóch lub czterech łapach.
Zachowania społeczne Pozostałości w skałach wskazują na stadny tryb życia osobników tego rodzaju przynajmniej przez część roku. Dodatkowo wymienia się kilka potencjalnych sposobów, za pomocą których prozaurolof komunikował się z innymi przedstawicielami swej grupy. Ważną rolę gra tu kostny grzebień na twarzy, być może występowały też uchyłki nosowe. Miałyby one formę nadmuchiwanych powietrzem worków z tkanek miękkich, ukrytych w głębokich zagłębieniach oskrzydlających grzebień i wydłużonych otworach na nozdrza. Zwierzę mogło ich używać do przekazywania sygnałów zarówno wzrokowych, jak i słuchowych.
Przypisy
Kategoria:Hadrozauroidy Kategoria:Dinozaury Ameryki Północnej Kategoria:Dinozaury kredy