Po ślubie często przebywał w Kocku, gdzie pobierał nauki u cadyka Menachema Mendla Morgensterna, a następnie u jego ucznia, cadyka z Izbicy. Prowadził w Lublinie wzmożoną aktywność religijną, pozostawał w konflikcie z rabinem Meszulamem Zalmanem Aszkenazym, który nie dopuszczał go do gminnego bet midraszu. Eiger przejął następnie dawny bet midrasz Widzącego z Lublina. Z czasem Eiger został uznany za przywódcę lokalnych chasydów, w 1851 roku objął stanowisko zastępcy rabina głównego w Lublinie.
Po śmierci Salomona Eigera w 1852 roku poznańska gmina żydowska chciała powierzyć mu urząd rabina, propozycji jednak nie przyjął. Według innych źródeł funkcję rabina w Poznaniu pełnił w latach 1852–1853. Po śmierci Mordechaja Josefa Leinera objął przywództwo nad grupą sprzyjających mu chasydów, a po śmierci Menachema Mendla z Kocka przejął rolę cadyka, zakładając własną dynastię chasydzką. W latach 1862–1866 był członkiem Komitetu Opiekuńczego Szkoły Elementarnej dla Ubogich Dzieci Starozakonnych w Lublinie. Jego dwór działał na ulicy Szerokiej 40 w Lublinie. W 1882 roku przekazał przywództwo grupy swojemu synowi, Abrahamowi. Zmarł w Lublinie, w domu przy ulicy Probostwo 4.