W tym okresie podjął też studia na tajnym Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego
Po zakończeniu wojny dokończył studia lekarskie, uzyskując w 1951 roku dyplom oraz jednocześnie tytuł doktora nauk medycznych pod kierunkiem prof. Juliana Aleksandrowicza, specjalizując się w hematologii. W 1949 roku podjął także studia muzykologiczne na Uniwersytecie Jagiellońskim. W swojej karierze zajmował się m.in. wykorzystywaniem muzyki w terapii bólu. Odbył stypendia w Czechosłowacji i Węgrzech, a w latach 1960–1961 korzystał ze stypendium Fundacji Rockefellera, dzięki któremu dokształcał się m.in. w Stanach Zjednoczonych, Francji i Niemczech.
W 1954 roku uzyskał specjalizację drugiego stopnia z chorób wewnętrznych, a w 1982 roku z hematologii. W 1971 roku objął posadę ordynatora oddziału chorób wewnętrznych w Szpitalu Miejskim im. Edmunda Biernackiego w Krakowie. W 1975 roku otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1987 roku tytuł profesora zwyczajnego. W 1981 roku kierowany przez niego oddział przeniesiono do Szpitala im. J. Dietla. Wspólnie z dr.