Przez całe swoje istnienie Księstwo pozostało państwem feudalnym. Miejscowa odmiana ustroju nie była tak ciężka jak w sąsiednich krajach. Wywalczona przez wieki rozwoju pozycja miast właściwie nie została nigdy zachwiana, książęta liczyli się z mieszczanami swoich miast i brali pod uwagę ich propozycje. Przykładowo książę Chrystian otaczał się rajcami i z nimi dyskutował sprawy polityczne.
Jerzy Wilhelm legnicki wstępując na tron jako 15 latek, planował przeprowadzić reformy społeczne i polityczne w księstwie legnickim, jednak jego zgon w 1675 r. przerwał te plany. Pomysły te dyktowane mogły być wiedzą, którą posiadł po wnikliwej obserwacji tego, co zobaczył w czasie podróży do Francji lub też w czasie studiów.
W latach 1705–1711 zwolennik merkantylizmu, Józef I Habsburg, nowy pan Legnicy, Brzegu i Wołowa uwolnił, mimo sprzeciwu miejscowej arystokracji, chłopskich poddanych od pańszczyzny. To działanie korzystnie zaowocowało na kondycji gospodarczej domen habsburskich w niedawno przejętych okolicach Legnicy.
Ludność księstwa thumb|Cesarz i ks.