(16:103) W VIII wieku ery chrześcijańskiej została skodyfikowana gramatyka języka klasycznego, zaś kalif Abdul Malik uznał go za urzędowy w całym imperium muzułmańskim. Wchłonięcie przez kalifat ludów posługujących się innymi językami (takimi jak aramejski, łacina czy grecki) wzbogaciło słownictwo w nowe wyrazy, jak chociażby terminy medyczne takie jak „flegma” (gr. φλέγμα) czy „rogówka” (łac. cornea). Wiele starożytnych słów zostało jednak zapomnianych lub przetrwało tylko w mowie Beduinów.
Język klasyczny jest używany przy recytacji Koranu i modlitwie, jak również przy wygłaszaniu kazań. Jego wariantem stylistycznym w zasadzie jest współczesny standardowy arabski (MSA) stosowany w literaturze. W codziennej rozmowie Arabowie posługują się zaś dialektami, bardzo różniącymi się od siebie i od języka klasycznego. Fonetyka (różnice z wymową współczesną) Spółgłoska , kontynuant protosemickiego fonemu *g, brzmiała w klasycznym języku arabskim [] lub []. Współcześnie wymawiana jest jako []. W klasycznym arabskim występują spółgłoski gardłowe [], współcześnie często zastępowane przez nagłośniowe [] Spółgłoska