Marsilio Ficino popularyzował w czasie Odrodzenia tę tezę, twierdził ponadto, że twórcą dzieła doskonałego może być tylko człowiek szlachetny, gdyż dzieła sztuki jest zwierciadłem, gdzie odbija się osobowość artysty. Vasari pojmował tę tezę dwojako: Artyści malowali zawsze swoje własne podobizny i portrety swych mistrzów i przyjaciół, gdyż w myśli estetyki il naturale twarze przedstawionych osób były portretami osób rzeczywistych Wybór tematu, jego ujęcie, sposób prowadzenia ręki – odzwierciedlały charakter samego twórcy