Pawluk uszedł do Czehrynia, gdzie naprędce przeorganizował niedobitki swojej armii i przybyłe tam posiłki, a tabor pozostawił pod komendą Dymitra Huni, który jednak nie potrafił zachować armii i również poniósł porażkę, uchodząc w kierunku Borowicy.
Pod Borowicą doszło do połączenia sił Huni i Pawluka, które utworzyły nowy tabor. Kozacy otoczeni przez wojsko Rzeczypospolitej nie widzieli jednak szans na pomyślne zakończenie walk i dlatego zdecydowali się na kapitulację.
24 grudnia pisarz wojska zaporoskiego, Bohdan Chmielnicki, podpisał w Borownicy w imieniu Kozaków akt kapitulacjiTekst kapitulacji w: Szymon Okolski, Dyaryusz transakcyi wojennej między wojskiem koronnem i zaporoskiem w r. 1637, Kraków 1858, wyd. Kazimierz Józef Turowski, s. 66 - 68.:
Kozacy zgodzili się na zaprzestanie walki i amnestię w zamian za wydanie przywódców. Na wieść o tym Hunia i Skidan zbiegli, lecz Pawluka ujęto i przekazano w ręce polskie. W Warszawie wykonano na nim dawny wyrok śmierci. Część powstańców wziętych do niewoli nabito na pal.
Ordynacja wojska zaporoskiego regestrowego w służbie Rzeczypospolitej będącego uchwalona przez Sejm (marzec - kwiecień 1638) uznawała: