Przyjaźń Motyw przyjaźni pełni tutaj istotną rolę. Steinbeck na samym początku powieści podkreśla, iż rodzaj przyjaźni między George’em i Lenniem jest bardzo rzadki. Pracownicy rancza uważają to za coś niezwykłego. Mimo tego, że George bardzo często narzeka na Lenniego i to, ze ciągle wpada w tarapaty, nigdy go nie opuszcza, chociaż z łatwością mógłby. Jednak przysięga, jaką złożył ciotce Klarze, jest dla niego niezwykle istotna. Na końcu powieści, znajdując Lenniego, George jest bardzo zły za to, co zrobił, lecz mówi mu co innego – że nie jest zły i nigdy nie był. Po wypowiedzeniu tych słów wyświadcza mu przyjacielską przysługę, największą na jaką go stać, strzelając mu w głowę. Zrobił to tylko i wyłącznie po to, by Lennie uniknął złości i gniewu pozostałych mężczyzn, którymi kierowała żądza zemsty.

Alienacja kobiet Mimo że żona Curleya nie zostaje w powieści nazwana i wydaje się być niezbyt znaczącą postacią, to jej obecność, a raczej pojawienie się, rozpoczynało serię istotnych dla całości dzieła wydarzeń.