Powstały wtedy trzy ważne dla tej dziedziny rozprawy: „Nosologia Metodica” – François Boissier de Sauvages de Lacroix „Genera morborum” – Karol Linneusz „Synopsis nosologiace methodicae” – William Cullen Najbardziej popularną i najczęściej wykorzystywaną była ta, stworzona przez Williama Cullena. W poprzednim stuleciu były natomiast prowadzone badania statystyczne przez Johna Graunta. Spróbował on oszacować odsetek dzieci, które zmarły przed 6. rokiem życia, a jego źródłem danych był Londyński Rejestr Zgonów.

thumb|William Farr W 1837 r. powstało Generalne Biuro Statystyczne Anglii i Walii, w którym pracował William Farr, który przyczynił się do rozwoju i ujednolicenia istniejącej klasyfikacji Cullena. Zwrócił on uwagę na potrzebę klasyfikacji przyczyn zgonów, a także przyczynił się do powstania Międzynarodowej Listy Przyczyn Zgonów. Ważnym punktem w powstaniu tej listy były Międzynarodowe Kongresy Statystyczne: 1853 r. Bruksela, William Farr i Marc d’Espine zostali poproszeni o stworzenie jednolitej klasyfikacji przyczyn zgonów. 1855 r. Paryż, po raz pierwszy Farr i d’Espine przedstawili dwie oddzielne listy, które Kongres zmodyfikował i przedstawił jako jedną klasyfikację, która jednak nigdy nie została przyjęta do powszechnego użytku. 1881 r.