mały|upright|, od 2004 oznakowanie obiektów wpisanych do rejestru zabytków Rejestr zabytków – wykaz obiektów zabytkowych, objętych szczególną ochroną prawną na terenie Polski.

Historia Próby dokonania inwentaryzacji polskich zabytków podejmowano od połowy XIX wieku. Jednym z takich działań były prace historyka Kazimierza Stronczyńskiego, który opisał: 416 zabytków architektury znajdujących się w 386 miejscowościach, a także 309 różnych dzieł sztuki.

Początki prowadzenia w Polsce zestawień o charakterze współczesnego rejestru zabytków są następstwem zapisu w Dekrecie Rady Regencyjnej z 31 października 1918 roku. Dekret ten przewidywał objęcie ochroną zabytków kultury i sztuki wpisanych do inwentarzy, które tworzyli okręgowi konserwatorzy zabytków. Pojawił się wówczas, odmienny od dzisiejszego, podział na zabytki ruchome i nieruchome. Zabytkami ruchomymi były np.: wyposażenie kościoła: dzwony, chrzcielnice, ołtarze, a zabytkami nieruchomymi, poza budynkami, takie obiekty jak: nagrobki, pomniki, kapliczki. Zasady prowadzenia inwentarza zabytków określało Rozporządzenie z 5 maja 1919 roku w przedmiocie wpisywania zabytków sztuki i kultury do inwentarza („Monitor Polski” nr 81).