Ustanowiony w sierpniu 1945 r. administrator apostolski ks. Karol Milik mianował go z dniem 1 września 1945 dziekanem wrocławskim i proboszczem parafii św. Bonifacego, w 1948 tzw. archiprezbitrem kierującym bieżącą pracą czterech dekanatów istniejących na terenie Wrocławia. Równocześnie był członkiem Rady Miejskiej i przedstawicielem władz kościelnych w kontaktach z Zarządem Miejskim. Należał do Komisji Księży przy ZBoWiD. 14 października 1949 r. został aresztowany pod zarzutem przywłaszczenia mienia poniemieckiego, zwolniono go 18 lutego 1950 r., a sprawę przeciwko niemu umorzono. Po aresztowaniu przez władze komunistyczne ks. K. Milika został w dniu 26 stycznia 1951 r. wybrany wikariuszem kapitulnym. Wybór ten – dokonany pod presją władz przez jedynego kanonika kapituły wrocławskiej pozostającego w tym mieście, ks. Franciszka Niedźbałę – był nieważny z punktu widzenia prawa kanonicznego. Prymas Stefan Wyszyński zdecydował się jednak w dniu 8 lutego 1951 r. udzielić mu jurysdykcji kanonicznej, aby uniknąć schizmy.