Uzbrojona była w pruskie armaty ładowana odprzodowo, osłaniane przez wały ziemne.
Dzieło Fortu stanowiła dwukondygnacyjna redita otoczona mokrą fosą, półkaponiera oraz dwie kaponiery. Jej zadaniem było odpieranie potencjalnego ataku desantujących się sił wroga. Uzbrojona w 25 armat 12-funtowych umieszczonych w kazamatach artyleryjskich, znajdujących się na obu piętrach budynku. Dodatkowo redita posiadała strzelnice karabinowe skierowane na dziedziniec dzieła.
Przebudowy Po wygranej przez Prusy wojny prusko-francuskiej, w latach 1876–1877 rozpoczęto przebudowę fortu korzystając z funduszy stanowiących reparacje wojenne otrzymane od Francji. Zrezygnowano z podziału fortyfikacji na dwie części (bateria i dzieło) tworząc jedną spójną całość, otoczoną nową mokrą fosą o długości ponad 800 metrów. Głównym uzbrojeniem fortu stały się potężne armaty umiejscowione na nowo usypanych tarasach artyleryjskich, przekierowując w ten sposób uwagę obrońców bardziej na północ. Dolny taras artyleryjski wyposażono w 4 armaty produkcji Kruppa kalibru na podstawie fortecznej, górny taras natomiast w 7 armat 21 cm (Niemcy podawali kaliber armat w centymetrach). Wybudowano dodatkowe magazyny amunicyjne. Przebudowano również budynek redity, z którego usunięto wszelkie uzbrojenie przekształcając ją na budynek koszarowy.