Przez 3 miesiące w 1929 pracował jako wikariusz w Kocierzewie koło Łowicza. Od 1929 był prefektem i wykładowcą w seminarium duchownym w Warszawie. W latach 1936–1939 wykładał na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie, gdzie objął stanowisko profesora nadzwyczajnego. Prowadził zajęcia w wyższych instytutach kultury religijnej w Warszawie i w Wilnie. Angażował się w działalność kół misjologicznych. Został członkiem stowarzyszenia księży charystów.

Podczas II wojny światowej aresztowany w marcu 1942 przez Niemców, był więziony na Łukiszkach w Wilnie, a następnie przebywał w obozach pracy przymusowej w Wyłkowyszkach, Szałtupiu i Poniewieżyku. Po uwolnieniu w sierpniu 1944 brał udział w tajnym nauczaniu w seminarium w Wilnie, a od 1945 w Białymstoku. W latach 1945–1949 był profesorem zwyczajnym dogmatyki na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Warszawskiego (bez formalnego zatwierdzenia), a w latach 1949–1953 sprawował urząd rektora seminarium duchownego w Warszawie. Został ustanowiony kanonikiem kapituły metropolitalnej w Warszawie. Był członkiem honorowym Papieskiej Akademii Mariologicznej. W pracy naukowej zajmował się teologią prawosławną i mariologią. Przygotował 14 większych prac (w tym 3 w maszynopisie) i około 40 artykułów i publikacji okolicznościowych.