Podczas Wiosny Ludów wszedł do lwowskiej Rady Narodowej, gdzie współpracował z Franciszkiem Smolką. Był organizatorem kampanii wyborczej tego ostatniego w trakcie wyborów do sejmu ustawodawczego w Kromieryżu. W 1855 powołano go do rządowej Komisji Egzaminacyjnej dla pracowników sądowych, został także syndykiem Lwowa i funkcję tę pełnił do 1868. Podczas pierwszych wyborów do Sejmu Krajowego przewodniczył komitetowi wyborczemu miasta Lwowa (1861). Członek i działacz Galicyjskiego Towarzystwa Gospodarskiego, członek jego Komitetu (30 stycznia 1866 – 16 lutego 1868)Handbuch des Lemberger Sttathalterei-Gebietes in Galizien für das Jahr 1866, s. 461; Galizisches Provinzial-Hanbuch für das Jahr 1867, s. 804; 1868, s. 806.. Od 1862 należał do grupy liberałów lwowskich skupionych wokół „Dziennika Polskiego”. Podczas powstania styczniowego wziął udział jako rzeczoznawca w sądzie obywatelskim sądzącym sprawę Zygmunta Kaczkowskiego oskarżonego o współpracę z policją austriacką. Po powstaniu bronił jako adwokat więźniów politycznych, m.in. Floriana Ziemiałkowskiego.