Po ukazaniu się ekumenicznego przekładu Nowego Testamentu jego język stał się przedmiotem analiz naukowych. Poloniści skrytykowali język publikacji za porzucenie tzw. „stylu biblijnego”. Wraz z Leszkiem Jańczukiem na łamach „Roczników Teologicznych Warszawsko-Praskich”, „Niedzieli”, „Chrześcijanina”, „Pielgrzyma Polskiego”, „Znaków Czasu”, a także kwartalnika „Słowo i Życie” zaangażował się w obronę przekładu ekumenicznego. W latach 2002–2004 ukazywały się też artykuły w „Bliżej Biblii” poruszające tę kwestię. Wraz z L. Jańczukiem bronił założeń koncepcyjnych przekładu, uzasadniając dobór szaty językowej przekładu oraz jego strony leksykalnej.

W latach 2002–2004 był redaktorem naczelnym kwartalnika Bliżej Biblii. Celem kwartalnika było „przybliżenie i uczynienie bardziej zrozumiałym natchnionego Słowa Bożego czyli Pisma Świętego”. W kwartalniku zamieszczane były artykuły dotyczące Biblii: jak powstawała na przestrzeni wieków, o rękopisach, przekładach i drukowanych wydaniach Biblii, o roli Biblii w życiu wybitnych jednostek. Do stałych współpracowników należeli: Krzysztof Bardski, Stanisław Jankowski, Leszek Jańczuk, Rafał Leszczyński, Piotr Klimek, Andrzej Tyburczy.