W tym modelu splątanie kwantowe jest reliktem nieprzemiennej i nielokalnej ery Plancka. Geometria nieprzemienna rozwiązuje problem horyzontu bez kosmicznej inflacji, chociaż nie wyklucza tej ostatniej. Wyjaśnia też kwantowy postulat pomiaru Borna. Zdaniem Hellera model nieprzemienny spełnia zasadę Macha w najsilniejszym sensie. Wyłanianie się materii z geometrii to też realizacja programu Johna Wheelera.

Jednak nie wiadomo, czy ta albo jakakolwiek teoria kwantowej grawitacji usunie problem osobliwości. W geometrii nieprzemiennej nie opracowano też nieprzemiennego modelu kwantowego stworzenia z nicości analogicznego do modelu Hartle’a-Hawkinga. To podejście nowatorskie i alternatywne do teorii superstrun, pętlowej grawitacji kwantowej, prac Stephena Hawkinga czy Rogera Penrose’a. Heller określał etap rozwoju tego modelu jako bardzo wstępny, a sam model jako mało popularny. Wyraził jednak nadzieję, że ten program zdobędzie uznanie. Stwierdził możliwość konwergencji (zbieżności) różnych dróg do kwantowej grawitacji. W szczególności zwrócił uwagę, że niektórzy badacze superstrun zaczęli korzystać z geometrii nieprzemiennej.