W 1889 roku wybuchł strajki w Zagłębiu Ruhry i Saary (strajkowało 100 tysięcy górników), na Śląsku (19 tysięcy) i w Saksonii (10 tysięcy). Celem strajku było wywalczenie ośmiogodzinnego dnia pracy i prawa wybierania przedstawicieli robotniczych którzy uzgadniali by z pracodawcami sporne kwestie. Strajk okazał się dla Bismarcka dużą porażkąJanusz Pajewski: Historia powszechna 1871–1918 Państwowe Wydawnictwo Naukowe, s. 43.. mały|upright|August Bebel w 1863 roku W 1890 r., zjednoczeni socjaldemokraci zostali ponownie zalegalizowani. Kandydaci socjaldemokratyczni mogli startować do parlamentu z list kandydatów niezależnych, pomimo delegalizacji ich partii. W wyborach w 1890 roku SPD zdobyła 1427 tysięcy oddanych głosów, czyli 19,7% poparcia głosujących. Wybory te odbyły się na podstawie niekorzystnego dla robotników (stanowiących trzon SPD) prawa wyborczego. Na skutek działania socjaldemokratów, rząd cesarski ustanowił połowiczne reformy socjalne – wprowadzono ubezpieczenia społeczne, zasiłki chorobowe i renty. Zabieg ten miał sprawić aby SPD uznała zwierzchnictwo państwa i podporządkowała się reżimowiPartie Socjaldemokratyczne Europy, Książka i Wiedza, 1982, s.