Największe ryzyko skażenia instalacji wodnej bakteriami Legionella występuje w budynkach rozległych i o skomplikowanej sieci instalacyjnej. W takich obiektach częściej pojawiają się odcinki o ograniczonym przepływie lub całkowitej stagnacji wody. Podobne zagrożenie dotyczy budynków starszych, w których podczas wieloletnich modernizacji instalacji mogły powstać tzw. martwe odnogi – zakończone ślepo fragmenty rur, w których stojąca woda staje się idealnym środowiskiem do namnażania Legionelli. Dodatkowym czynnikiem ryzyka w starych obiektach jest zakamienienie instalacji. Osady z kamienia zwiększają chropowatość przewodów i ułatwiają tworzenie biofilmu bakteryjnego, w którym mikroorganizmy mają dostęp do składników odżywczych i mogą rozwijać się jeszcze szybciej.
Ponadto, dużym problemem są źle zaprojektowane wewnętrzne instalacje wodne. Kotłownie zapewniające przygotowanie ciepłej wody użytkowej wyposaża się w pojemnościowe, najczęściej pionowe podgrzewacze, niekiedy o dużych objętościach. Mankamentem tego rozwiązania może być nierównomierny rozkład i uwarstwienie temperatury podgrzanej wody.