Niemcy mieli nadzieję, że masowa organizacja powiedzie Czechów do współpracy z okupantami i będzie podporą dla marionetkowego prezydenta Emila Hachy oraz rządu Protektoratu.
Największym poparciem społecznym NS cieszyło się od kapitulacji Francji (22 czerwca 1940) do momentu wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej (22 czerwca 1941). W tym okresie społeczeństwo Protektoratu nie widziało możliwości szybkiego upadku Niemiec, ponieważ utraciło złudną wiarę w możliwość pomocy ze strony Związku Sowieckiego, który w latach 1939–1941 rozwijał bardzo bliską współpracę z III Rzeszą.
Niemcy stopniowo podejmowali coraz ostrzejszą politykę wobec ludności Protektoratu oraz zwiększali akcję germanizacyjną Czechów. Zresztą Adolf Hitler nigdy nie wierzył w to, że Czesi będą faktycznie współpracować z Niemcami. W rezultacie poparcie społeczne dla działalności NS zaczęło spadać, aż 15 stycznia 1943 partia została oficjalnie rozwiązana. Doprowadziły do tego także naciski głównego czeskiego kolaboranta, ministra oświaty i szkolnictwa Emanuela Moravca, który chciał „zmonopolizować” dla siebie kontakty z Niemcami.