Należał do grona założycieli i przewodniczył komitetowi redakcyjnemu pisma „Acta Polono-Ruthenica”, redagował tomy serii Uniwersytetu Warszawskiego „Studia z Filologii Rosyjskiej i Słowiańskiej”, wchodził w skład komitetów redakcyjnych periodyków „Glottodidactica”, „Acta Neophilologica”, „Bałtijskij Filologiczeskij Kurier”. Pod jego kierunkiem obroniono kilkaset prac magisterskich i kilkadziesiąt doktoratów.
Bartoszewicz zapisał się w historii nauki olsztyńskiej jako organizator kontaktów z Królewcem. W 1985 zainicjował Międzynarodową Konferencję Slawistyczną w Olsztynie, kontynuowaną w kolejnych latach, z udziałem królewieckich uczonych. Recenzował rozprawy doktorskie slawistów rosyjskich i zamieszczał ich publikacje na łamach redagowanych przez siebie pism, sam również ogłaszał prace w periodykach rosyjskich. Organizował wymianę studencką między Olsztynem a Królewcem. Z jego inicjatywy rozpoczął działalność na Uniwersytecie w Królewcu lektorat języka polskiego, a później Katedra Języków Słowiańskich (z wiodącą rolą języka polskiego). W 1997 jako pierwszy Polak został wyróżniony doktoratem honoris causa Uniwersytetu w Królewcu. Pośmiertnie uhonorował go również Uniwersytet Warmińsko-Mazurski, nadając jego imię sali posiedzeń Rady Wydziału Humanistycznego (ul.