Gwardie Świętopełkowe () – czeska kolaboracyjna formacja paramilitarna działająca podczas II wojny światowej.
Zostały utworzone na Morawach w sierpniu 1939 r. jako Gwardie Faszystowskie (Fašistické gardy). Na ich czele stanęli Arnošt Pořízka, b. żołnierz Legionu Czechosłowackiego w Rosji i Jakub Niemczyk, morawski działacz polityczny.
Liczyły ok. 800 ludzi, noszących jednolite odzienie (spodnie jeździeckie, wysokie buty i biała koszula z czarnymi wyłogami). Panowała wśród nich wojskowa dyscyplina.
Poszczególne oddziały były zorganizowane jak hitlerowskie SA. Podstawową jednostką była rota w sile 169 ludzi. Planowano sformować z gwardzistów 16 pułków na całym terytorium Protektoratu Czech i Moraw, ale nigdy do tego nie doszło.
Nie podporządkowały się Narodowemu Zjednoczeniu, natomiast od 1940 r. podjęły bliską, ale krótkotrwałą współpracę z faszystowskim Czeskim Obozem Narodowo-Społecznym „Vlajka” Jana Rysa-Rozsévača. Przemianowały się wówczas na Gwardie Światopełkowe. Ich nazwa pochodziła od imienia księcia wielkomorawskiego Światopełka z IX wieku. Korzystały także z cichego poparcia Niemców, którzy udostępnili ich członkom miejsce do ćwiczeń na Wyspie Strzeleckiej w Pradze. Gwardziści pozdrawiali się zawołaniem Vůdci zdar!.