Druga Księga Barucha – apokryficzna księga Starego Testamentu, znana również pod nazwą Apokalipsa Barucha. W syryjskim kanonie Starego Testamentu uważana za księgę kanoniczną.
Powstanie jej datuje się na II wiek. Pierwotnie powstała w języku semickim (hebrajskim lub aramejskim), z którego została przełożona na grekę i ostatecznie na język syryjski.
Księga ma charakter apokalipsy. Opisuje wizję zniszczenia Jerozolimy, którą miał otrzymać prorok Baruch, a w dalszej kolejności następne wizje: przyszłości ludzi sprawiedliwych i grzesznych, przyjście Mesjasza i budowę Nowego Syjonu. Utwór kończy się apokaliptycznymi listami rozesłanymi przez Barucha do pokoleń izraelskich.
Zawartość księgi
Apokalipsa Barucha (rozdziały 1-77) Rozdziały 1–5: Bóg objawia Baruchowi bliskie zniszczenie Jerozolimy i nakazuje mu opuścić miasto wraz ze wszystkimi innymi pobożnymi osobami. Baruch nie może zrozumieć, jak imię Izraela ma zostać zapamiętane, a obietnice dane Mojżeszowi wypełnione, jeśli Świątynia legnie w gruzach. Bóg wyjaśnia, że ta ziemska budowla nie jest tą, którą ukazał Adamowi przed upadkiem oraz Mojżeszowi na górze Synaj, i zapewnia Barucha, że nieszczęścia Izraela nie będą trwałe.