Winpocetyna – organiczny związek chemiczny, pochodna eburnameniny, alkaloidu barwinka pospolitego, lek wpływający na krążenie krwi w mózgu.
Działanie Winpocetyna rozszerza naczynia krwionośne w obrębie mózgu, nie wpływa na krążenie obwodowe. Poprawia mikrokrążenie mózgowe i obniża opór naczyniowy. U osób starszych usprawnia metabolizm tkanki mózgowej, również w warunkach niedotlenienia. Zwiększa wykorzystanie glukozy i tlenu, zwiększa wytwarzanie ATP, zwiększa stężenie cAMP, poprawia parametry fizykochemiczne składników krwi. Zwiększa elastyczność krwinek czerwonych, co przyczynia się do poprawy warunków mikrokrążenia. Jest wybiórczym inhibitorem izoenzymu fosfodiesterazy typu I (PDE I). Wykazuje działanie spazmolityczne na mięśnie gładkie naczyń krwionośnych.
Farmakokinetyka Po podaniu p.o. osiąga maks. stężenie we krwi po 60–90 min. Jej dostępność biologiczna wynosi ok. 57%; pokarm zwiększa ją o 60–100%. Po podaniu i.v. obserwuje się dwufazową dystrybucję leku. Okres półtrwania winpocetyny wynosi 2–3 godziny. Głównym metabolitem powstającym przez hydrolizę jest kwas apowinkamowy.