Król Sardynii 16 października 1796, umarł Wiktor Amadeusz III i Karol Emanuel został królem. Jego królestwo zawierało nie tylko wyspę Sardynię, ale również znaczące ziemie północno-zachodnich Włoch, m.in. Piemont.
W marcu 1796 r. Sardynia została zmuszona do zawarcia niekorzystnego traktatu paryskiego z Republiką Francuską, przyznającego armii francuskiej swobodny przejazd przez Piemont. 4 kwietnia 1797 r. Karol Emanuel postanowił zawrzeć wstępną umowę z Francją, na mocy której zrzekłby się kontroli nad Sardynią w zamian za równoważne terytorium we WłoszechArchivio di Stato di Torino, Sezione Corte, Trattati diversi in Materie politiche per rapporto all'estero [Inventario n. 117] -> Trattati diversi -> Mazzo 37 -> Fascicolo 14. Skarbiec królestwa był pusty, armia była unieruchomiona i zdezorganizowana, a wśród ludności panowały silne nastroje rewolucyjne. W latach 1796–1798 udaremniono dwa spiski przeciwko monarchii, a spiskowców skazano na śmierć. 6 grudnia 1798 r. Francuzi pod wodzą Jouberta zajęli Turyn i zmusili Karola Emanuela do abdykacji wszystkich swoich terytoriów na włoskim lądzie stałym i ograniczenia swojego królestwa do wyspy Sardynii, która pozostała poza zasięgiem armii francuskiej. Po tym Piemont stał się francuskim regionem wojskowym.