Jako że maska jest wyjątkowa, zakładają ją też tancerze z okazji urodzenia dziecka, nadania imienia czy też zaślubin, a sam fakt jej założenia jest powodem szacunku nie tylko dla tego kto ją nosił, ale też dla tego, dla którego tańczył – oczywiście z powodów czysto religijnych.

Drugim ludem wartym omówienia, by pokazać zależności między warunkami, ustrojem, etyką i w końcu ich manifestem czyli rytuałami, jest lud Kwakiutlów. Ich cechą jest to, że mają spore osiągnięcia na polu sztuki (źródło), co powoduje w nich dumę i brak szacunku dla zdobyczy innych ludów, a dla obcującego z tym ludem jest dowodem ich arogancji. To sprawia, że są grupą dość zamkniętą i niechętnie odwiedzaną, co zacieśnia ich więzy i manifestuje się w rytuałach. Chociażby takim: członkowie plemienia odtwarzali jakąś pomyślną akcję z przeszłości, wiążącą się z sukcesem, po czym wchodził duch porywający nowicjusza i obdarzał go szczególną siłą. Potem ten chwalił się członkom zgromadzenia, jakich doznał łask. Podnosiło to zarówno jego rangę jak i rosnącej w siłę wsi – podnosiła się tym samym pycha ludzi.