Nikodem Sulik-Sarnowski (ur. 15 sierpnia 1893 w Kamiennej Starej, zm. 14 stycznia 1954 w Londynie) – generał brygady Wojska Polskiego, dwukrotny kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Jana i Katarzyny z domu Skoczkówna. Ukończył w 1915 roku gimnazjum św. Katarzyny w Petersburgu.
Został wcielony do armii rosyjskiej i skierowany do szkoły oficerskiej, którą ukończył 1 października 1915 roku, z mianowaniem na stopień chorążegoPraporszczyk → . Do kwietnia 1918 roku walczył na froncie.
Od czerwca 1918 roku działał w Samoobronie Grodzieńskiej. Od 25 stycznia 1919 do 16 maja 1922 roku dowodził kompanią w Białostockim Pułku Strzelców, który wchodził w skład 1. Dywizji Litewsko-Białoruskiej, a po jej reorganizacji – IV Brygady 2 Dywizji Litewsko-Białoruskiej. Wraz z macierzystym pułkiem walczył na wojnie z bolszewikami oraz wziął udział w buncie Żeligowskiego i zajęciu Wilna we wrześniu 1920. Po zakończeniu walk otrzymał awans na stopień porucznika, a także został uhonorowany Krzyżem Srebrnym Orderu Wojskowego Virtuti Militari. 10 grudnia 1920 we wniosku o nadanie tego odznaczenia kpt. Turkowski, napisał:Od 16 marca do 27 czerwca 1921 roku pełnił obowiązki adiutanta XL Brygady Piechoty dowodzonej przez płk. Stefana Pasławskiego.