W latach 1882–1889 Leskien był jednym z autorów encyklopedii Brockhausa, a w 1889-1911 sprawował funkcję naczelnego redaktora 14. wydania leksykonu (Konversationslexikon) wydawnictwa Brockhaus. Współtworzył Instytut Indogermański w Lipsku (1898).
Badania naukowe Leskien był czołowym przedstawicielem szkoły młodogramatyków, a również językoznawstwa historyczno-porównawczego. W swoich badaniach zajmował się językami słowiańskimi i bałtyckimi, często w porównaniu z innymi językami. Badał pokrewieństwa między językami słowiańskimi i bałtyckimi z jednej a indoirańskimi i germańskimi z drugiej strony. Jego publikacje dotyczą też języka staro-cerkiewno-słowiańskiego. Jest autorem opisu gramatycznego tego języka. Dokonał podziału rzeczowników staro-cerkiewno-słowiańskich na deklinacje na podstawie kryterium morfologicznego − pierwotnego przyrostka tematycznego (deklinacje -o/-jo, -a/-ja, -u, -i, spółgłoskowa) oraz czasowników na koniugacje na podstawie dawnego praindoeuropejskiego zakończenia tematu (koniugacje -e/-o, -ne/-no, -je/-jo, -i, atematyczna).