Nie było żadnego wyraźnego przymusu, pod którym należało dalej uczestniczyć w badaniu. Badani nigdy wcześniej nie widzieli eksperymentatora ani ucznia i nie mieli ich także zobaczyć w przyszłości – nie było tu żadnych dalszych ewentualnych konsekwencji niesubordynacji. Nauczyciele byli przekonani, że biorą udział w „badaniu wpływu kar na pamięć”. Jednak od pewnego momentu „uczeń” odmawiał wszelkich odpowiedzi. Oznaczało to, że kontynuowanie eksperymentu mija się z celem. Wykonywano losowanie przed eksperymentem po to, aby rzeczywista osoba badana – nauczyciel – miała przekonanie, iż ślepy traf zrządził, że to nie ona jest rażona prądem. Chodziło o wytworzenie identyfikacji z ofiarą. Nauczyciele dostawali próbną dawkę porażenia (o sile 45 V), aby zwiększyć wiarygodność badania. Ten wstrząs (10 razy słabszy niż ostatni, którym rażono ucznia) był odczuwany jako bolesny.