W latach 1967–1984 rozegrał 229 oficjalnych spotkań międzypaństwowych w seniorskiej reprezentacji Polski. Dwukrotnie brał udział w igrzyskach olimpijskich (1972 – 10. miejsce, 1976 – brązowy medal), cztery razy wystąpił na mistrzostwach świata (1970 – 13/16. miejsce, 1974 – 4. miejsce, 1978 – 6. miejsce, 1982 – brązowy medal) – najlepszy bramkarz turnieju w roku 1974, gdzie obronił 19 z 27 rzutów karnych. W 1984 był w kadrze przygotowującej się do startu na Igrzyskach w Los Angeles, jednak Polska wycofała się z imprezy. W zamian za to zorganizowano turniej Przyjaźń-84, w którym uczestniczył i zajął z drużyną 3. miejsce. Był ponadto brązowym medalistą Akademickich MŚ (1975) i finalistą Pucharu Bałtyku (1970).

Ośmiokrotny medalista Mistrzostw Polski: mistrz Polski (1983), 3-krotny wicemistrz kraju (1971, 1977, 1984) i 4-krotny brązowy medalista MP (1972, 1974, 1975, 1982). 2-krotny zdobywca Pucharu Polski (1973, 1977). Trener łódzkiej Anilany (1985–1989, 1990–1995), a w latach 1990–1992 drugi trener męskiej reprezentacji Polski, współpracujący z Michałem Kaniowskim.

Pod koniec życia zmagał się z problemami zdrowotnymi. W 2014 roku przeszedł zawał serca.