Podczas konfederacji barskiej przypisywano mu okrucieństwo: okaleczanie i mordowanie jeńców, a w późniejszym okresie sprzedaż jeńców jako rekruta do armii pruskiejWacław Szczygielski, Konfederacja Barska w Wielkopolsce, 1970 oraz por. tekst „Piosenki o Drewiczu” („...obcinałeś ręce, obcinałeś uszy...”)., co stało się przyczyną negatywnej popularności. Po serii grabieży majątków konfederatów i dokonaniu wielu malwersacji przy zaopatrzeniu wojska, został awansowany do stopnia brygadiera i w 1774 roku opuścił Rzeczpospolitą, udając się na Ukrainę.

W 1772 roku nabył posiadłość w okolicach Witebska, gdzie wpisano go na listę ziemian. W latach 1773–1775 wziął udział w tłumieniu powstania chłopskiego Jemieliana Pugaczowa. W 1777 roku mianowany generałem majorem.

W 1767 roku został ojcem Fiodora (późniejszego generała w armii rosyjskiej). Iwan Drewicz zmarł w maju 1783, według innej wersji około 1800 roku.

Odznaczenia Za zasługi w bitwie pod Dobrą, roku został odznaczony Wojskowym Orderem św.