Park Wilsona w Poznaniu – zabytkowy park w Poznaniu, na Łazarzu, na obszarze jednostki pomocniczej Osiedle Św. Łazarz, do 1925 funkcjonujący jako ogród botaniczny, w latach 1951–1990 przemianowany na park Marcina Kasprzaka.
Charakterystyka Zajmuje powierzchnię 7,2 ha, a jego początki sięgają 1834 roku, kiedy to teren dzisiejszego parku wykupiło Towarzystwo do Upiększania Miasta i Jego Okolic, zakładając tu szkółkę drzew, którymi obsadzano miejskie ulice i place. W 1902 Towarzystwo przekazało szkółkę miastu i udostępniono ją publiczności. Powstał tu pierwszy w Poznaniu ogród botaniczny (urządzanie parku zakończono w 1904 według projektu Hermana Kube). Na terenie parku w 1910 wzniesiono palmiarnię (wzniesiono ją w ramach Wystawy Wschodnioniemieckiej Przemysłu, Rzemiosła i Rolnictwa). Po wojnie, w 1926, park otrzymał jako patrona prezydenta USA Thomasa Woodrow Wilsona, który pod wpływem Ignacego Jana Paderewskiego przyczynił się do odzyskania przez Polskę niepodległości w 1918 r. W końcu czerwca 1927 powstał komitet budowy planetarium, które miało powstać na skraju założenia, u zbiegu ulic Orzeszkowej i ŚniadeckichTadeusz Świtała, Poznań w 1927r. (część pierwsza), w: Kronika Miasta Poznania, nr 4/1988, s.111, ISSN 0137-3552. W 1928 park został włączony w tereny PeWuKi;