Prawa miejskie przyznano Psiemu Polu prawdopodobnie w XIV lub początku XV wieku, rada miejska wzmiankowana po raz pierwszy w 1408, a wójt w 1473. W 1442 Psie Pole, a zarazem i kościół zostały złupione przez najemną armię wrocławską pod dowództwem L. Assenheimera, być może z tego okresu pochodzą zachowane do dziś fragmenty XV-wiecznych murów. W 1476 nadano miastu prawo targu solnego. We wrześniu 1559 w Psim Polu odbył się zjazd książąt śląskich. Od 1592 miasto stanowiło własność klasztoru św. Wincentego.
W wyniku trzech wojen śląskich toczonych między Prusami i Austrią w latach (1740–1763) Psie Pole wraz z większością Śląska dostało się pod panowanie Prus,
W 1806 Psie Pole zajęli Francuzi – wojska napoleońskie oblegające Wrocław – dopuszczając się tu gwałtów i grabieży, mimo tego że władze miasteczka poleciły mieszkańcom oddawanie okupantom wszystkiego, czego tylko zażądają. Swą kwaterę w Psim Polu miał przez pewien czas brat cesarza Napoleona – Hieronim Bonaparte. Po sekularyzacji dóbr kościelnych w 1810 miasto przeszło na własność państwa pruskiego. 1 listopada 1886 otwarto stację kolejową (obecnie Wrocław Psie Pole) na linii Wrocław – Oleśnica. W 1881 Psie Pole posiadało już łączność telefoniczną z Wrocławiem, w 1894 wybudowano tu łaźnię miejską, w 1905 sieć gazową, a w 1912 wodociąg.